daar doe ik het voor.

 

Motorcross is altijd mijn passie geweest. In 2015 stond ik op kop in het Belgisch kampioenschap Enduro toen in Frankrijk het noodlot toesloeg. Ik was bezig aan een stage en kwam zwaar ten val op een heuvel van amper twee meter hoog. Van het moment zelf herinner ik me niets meer maar 10 uur later werd ik wakker in een ziekenhuis met allerlei buisjes in mij. Ik voelde meteen dat het ernstig was. Dwarslaesie luidde het verdict. Van het ene moment op het andere was ik verlamd. En dan lig je daar in het ziekenhuis. Ik was zelfstandig garagist, ik was jonge papa en stond voor een hel van een revalidatie. Na de eerste zorgen in Frankrijk werd ik overgebracht naar Brussel en later naar Gent. Het was een enorm zware periode waarin ik langzaam maar zeker leerde omgaan met het feit dat geen enkele operatie me momenteel kan helpen.

Ik wilde niet bij de pakken blijven zitten. Dat staat niet in mijn woordenboek. Ik was een trotse papa en wilde dat mijn zoon opkeek naar mij. Je moet verder. Wanneer iets niet gaat, maak ik meteen plannen. Zo lag ik in Gent in het ziekenhuis kort na mijn ongeval. Ik kon niet zelfstandig uit bed en vroeg de verpleging me te helpen maar dat was niet altijd mogelijk. Mijn hoofd sloeg meteen op hol en van een borstelsteel, een stuk rolluiklint en een haakje maakte ik voor mezelf een hulpmiddel waarmee ik mijn benen via mijn schoenveters kon optillen en zo zelf uit bed kon. Probleem opgelost.

Dát moment was een echte omwenteling. Ik besefte: het leven is een strijd waar je alleen voor staat. Uiteindelijk zijn het de hele gewone dingen die je graag weer wil doen. Naar de markt, de speeltuin of de school gaan met mijn zoontje op de schoot bijvoorbeeld. Maar in een gewone rolstoel is dit praktisch niet haalbaar omdat het te belastend is voor de schouders of omdat ik iemand nodig heb om te duwen. Zo was ik op zoek naar een geschikte rolstoel, maar telkens scheelde er wel iets aan. Elektrische rolstoelen zijn ook ontzettend duur, groot en zwaar. De eerste elektrische rolstoel die ik ontving had 2 platte banden. Dat heeft me enorm geraakt. Ik kon de rolstoel aanschaffen door een benefiet waarbij maar liefst 400 taarten werden gebakken en verkocht. Als je dan merkt dat, na al die moeite, je nieuwe rolstoel niet in orde is zakt de moed je in de schoenen. Opnieuw kwam dezelfde klik als in het ziekenhuis in Gent. Ik besloot mijn probleem zelf aan te pakken.

Ik zette mijn technische bagage als garagist in en besloot zelf mijn hulpmiddelen te maken. Niemand weet beter dan ikzelf wat ik nodig heb. Ik kwam op het idee om een elektrische step om te bouwen tot een aankoppelfiets voor rolstoelen. Zo kan je met een klik van een handrolstoel een elektrische maken. De motor van de elektrische step verhuisde ik van het achterwiel naar het voorwiel en ik maakte in plaats van de staan plank een beugel waarin je de rolstoel eenvoudig kan klikken met de voorste wielen. Ik voelde me als herboren. Het resultaat was een wendbare rolstoel die eenvoudig te besturen was en tot 30 kilometer per uur kon rijden. Heel wat makkelijker te vervoeren ook omwille van het lichtere gewicht. Je mag het zelfs meenemen op een vliegtuig! Je komt er mee op plaatsen die op armspierkracht niet mogelijk zijn. Een aankoppelfiets betekent voor veel mensen een wereld van verschil. Binnen kan je blijven genieten van de wendbaarheid van een gewone rolstoel en buiten kan je vlot verdere verplaatsingen maken. Bovendien is mijn hulpmiddel veel goedkoper dan alles wat grote bedrijven aanbieden.

Dat het zo een succes zou worden had ik nooit verwacht. Maar kijk, ik heb zelfs klanten uit Nederland. Ik heb ondertussen ook een website met webshop en verhuisde mijn atelier naar ruimere plek. Veel toegankelijker voor mensen met een rolstoel en met de nodige testruimte op de parking. Ik wil mensen het gevoel geven dat ze bij mij kunnen ontdekken wat allemaal mogelijk is. Vertrekken van wat je wel nog kan en niet van wat je niet meer kan. Ook het racen wil ik daarom niet opgeven. Ik heb een wagen volledig omgebouwd om op circuit te rijden en een wagen om deel te nemen aan de rally. Ik droom ervan om eens een 24-urenrace te kunnen rijden.